در زمان حاضر روز جهانی شعر است؛ الهه‌‌ی زیبای پرآزار، معشوقه‌ای که فقط در کارِ گرفتن بود، آن زیبای دردسرساز.

نوشتن ابتلای من و امثال من است. شغل شریفی که مرخصی دارد و ترخیص نه. شاعر در کار ساختن و باختن است، خاصه در دیاری که اندیشه و آن‌چه خوراک سر است از بی‌ارزش‌ترین چیزهاست وقتی همگان در کار خوراک شکم وامانده‌اند.

گرچه معتقدم تنها شعر نوشتن و انتشار شعر کنش شرافتمندانه‌ای نیست و چیزی بیش از انفعال ندارد و با شعر به جنگ شمشیر رفتن تلف وقت است؛ اما در فرهنگ و هویتی که ساختمان آن تا میزان قابل‌توجهی متشکل از شعر و کلام است، هنوز هم ممکن است روی شعر حساب کردن.

اگرچه در دوران ما نفس شعر به شماره افتاده و تیراژ کتاب یک شاعر از تعداد مخاطبین تلفن همراهش کمتر است اما موجود نامیرا راه خودش را همیشه باز خواهد یافت.

با احترام - سعید حیدری ساوجی