درک تمامی پدیده‌ها از دریچه‌ی نوستالژی و خاطره‌‌بازی با همه‌ی امور، سطحی‌ترین و منفعلانه‌ترین شکل برخورد با وقایع است.

میل افراطی ما در یافتن ریشه‌هایی از سانتی‌مانتالیسم در هر امری برای ارضای شهوت موروثی مرثیه‌گویی و نوحه‌سرایی به بهانه‌ی تسکین اما با هدف توجیه انفعال و بی‌ارادگی از ترحم‌برانگیزترین چیزهاست.

روشن است در سلطه و همراهی رسانه، میل به دیده شدن قوی‌تر از هر میل دیگری است و اگر بیمی از طرد شدن نیز داشته باشی ناگزیری از همراهی با اکثریت هم‌رنگ که نه‌تنها چیزی از رنج اقلیت نمی‌کاهند بلکه آنچه بر سر ما می‌رود زیر سر ایشان است.

سعید حیدری