اما از آن رفیق

امروز 1ی قدیمی را بعد ده/دوازده سال دیدم. از ساوه که میگذشته خواسته بود سری به من زده باشد.

من یادم به انگشت اشارهی بلند و لاغرش بود و چشمهای بیرون از حدقهاش به گاه شنیدن که برای کمتر کسی توان اظهار نظر مخالف میگذاشت - ما البته زیاد سر و کلهی هم را صفا داده بودیم - .

از او خشمی نمایان علیه همه چیز در خاطر داشتم و البته سواد و موهای پرکلاغی و گونههای استخوانی.

امروز وقتی دیدمش اسیری بود پشت چروکهای ملال و کدورت که از چار سمت تنش بچه و همسر و معاش و... آویزان بود، چیزی در قوارهی آش و لاش.

گرچه نمینالید اما صدای نفسش ناله بود، از رویاهاش رویهای مانده بود کشیده بر چند استخوان خرد شده زیر بار زندگی.

چیزی نمیشد گفت که هرچه میگفتی سرزنش بود و قوزی بالای قوز، سعی کردم بخندانمش کمی خندید و رفت.

دلم گرفت از دیدن آن کوه که کاهیده بود.