پازولینی کبیر می‌گفت: « فوتبال آخرین تجسمِ مقدس دوران ماست، فوتبال در لایه‌های زیرینش حتی اگر یک سرگرمی هم باشد، چیزی مانند یک آیین مقدس است.»
و امیل دورکیم معتقد بود: «در رویارویی با امر مقدس، هر چیزی جایگاهی می‌یابد، اهمیتی پیدا می‌کند و معنایی به خود می‌گیرد.»
گویی فوتبال در روزگار زیسته و نازیسته‌ی ما تکیه بر جای اسطوره، مذهب و شعر زده و هربار خدایانی از چمن سبز سربرمی‌آورند که اعجازشان لمس‌شدنی‌تر از عصا و کلام و سخن‌گفتن در گهواره است.
طرفداری از تیم، در زمان حاضر بی‌معناتر از پیش است، چرا که به تأسی از کلام کارل سندبرگ « مردم دیده‌اند که خدایان کهن می‌روند و خدایان تازه می‌آیند. روز به روز سال به سال بت‌ها‌ فرو می‌ریزند و بت‌ها بر می‌خیزند.
انسانِ در زمان حاضر، پتک را ستایش می‌کند»