داشتم دوستی را ترغیب می‌کردم به تماشای فیلم آوازهایی از طبقه دوم اثر روی اندرسون؛ چنین معرفی کردمش:
لانگ‌شات ممتدی است انباشته از نگاره‌ها دلفریب و نقاشی‌گون از جهانی سرد و تار که آدم‌های آن در تنهایی و ملال‌ و رخوت پرسه می‌زنند و به‌طرز دلهره‌آوری به‌زور زنده می‌مانند.
فیلم چیزی عمیق‌تر از رویکرد ابزوردگون سایر آثار اندرسون در خود دارد. چیزی از جنس تمسخر نهفته در آثاری مثل موزیک what a wonderful world اثر لویی آرمسترانگ یا میعاد در لجنِ نصرت رحمانی.
پرواضح است که ذهن نیمچه‌بیماری باید داشت برای تماشای دقیق این اثر قدیمی
پ.ن: خیره بمانید به تصویری مربوط به اواخر فیلم، جایی که مرد با صلیبی در دست به جنگ صحرایی پوشیده از صلیب می‌رود.

سعید حیدری